Soms loopt het leven op een manier die je zelf nooit had kunnen bedenken. Zo ook bij mijn vriendin en mij. We kennen elkaar al sinds de basisschool en zijn inmiddels al heel wat jaren dikke vriendinnen. We hebben samen gelachen, gehuild, avonturen beleefd – en nu mochten we nog iets heel bijzonders delen: zwanger zijn, bijna tegelijk.
Toen ik zwanger was van ons tweede kindje, wilde ik haar graag op een originele manier vertellen dat er een kleintje op komst was. We zagen elkaar door drukte en volle agenda’s niet zo vaak, maar ik wilde dit nieuws natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan. Dus besloot ik haar een kaart te sturen met een rebus erop. Een klein puzzeltje, waar uiteindelijk mijn naam uit tevoorschijn kwam. Ze moest natuurlijk even goed nadenken, maar toen ze hem had opgelost, wist ze meteen wat ik haar wilde vertellen.
Nog geen minuut later belde ze me op. En wat denk je? Ook zij had nieuws! Ze bleek in verwachting van haar derde kindje. Het mooiste van alles: we scheelden maar twee weken met elkaar in onze zwangerschappen. Hoe bijzonder is dat? Dat je niet alleen het moederschap deelt, maar ook zo dicht naast elkaar dit nieuwe hoofdstuk mag meemaken.
Natuurlijk moest dit bijzondere moment vastgelegd worden. En wat is er dan mooier dan samen een ochtend de natuur in te gaan? We spraken af bij Het Leesten in Ugchelen, een prachtige plek met zandheuvels, hoge bomen en een fijne, rustige sfeer. Ik kende de plek al wel, maar die ochtend was ik verrast hoe het licht viel.
We hadden geluk: het najaarslicht viel precies goed. Normaal gesproken ben ik zelf groot fan van avondlicht, omdat dat vaak zo’n zachte en warme gloed geeft. Maar dit keer verraste het ochtendlicht me volledig. Het zonnetje scheen zachtjes door de bomen en gaf een gouden glans over het zand en de bladeren.
Samen met haar man maakte ik een mooie serie foto’s. Wat ik zo bijzonder vond, was dat ik niet alleen een vriendin voor mijn lens had, maar ook een vrouw die ik al mijn hele leven ken en nu mocht vastleggen in zo’n belangrijke periode van haar leven. Het voelde intiem, vertrouwd en waardevol tegelijk. We hebben veel gelachen, genoten van het moment en gewoon even stilgestaan bij hoe bijzonder dit alles eigenlijk is.
Na de shoot sloten we de ochtend af bij het Bospaviljoen, waar we met een kop thee de warmte weer opzochten. We keken samen terug op de ochtend en maakten plannen om onze zwangerschappen zoveel mogelijk samen te beleven.
Fotografie is voor mij niet alleen het maken van beelden; het is het vastleggen van verhalen, emoties en momenten die er écht toe doen. En dit verhaal, van twee vriendinnen die samen zwanger zijn, met maar twee weken verschil, is er één die ik nooit zal vergeten.
Als ik de foto’s nu terugzie, zie ik niet alleen een prachtige zwangere vrouw in het mooiste ochtendlicht. Ik zie ook onze vriendschap, onze gedeelde emoties en de belofte van een nieuw hoofdstuk dat we beiden mochten beginnen. En dat maakt deze serie voor mij misschien wel extra waardevol.
